De tocht is belangrijker dan de bestemming - zo zou je de eerste creatie van 4Hoog onder het artistiek leiderschap van Frans Van der Aa kunnen samenvatten. Van der Aa tekent voor een duidelijke breuk met de dromerige verbeeldingswereld voor peuters zoals die onder voorgangster Caroline Lanoye gestalte kreeg: Tocht is een stevige roadtrip met weerhaken, geschikt voor een ouder publiek van tienplussers.
De voorstelling is geïnspireerd op de mythe van Theseus en Ariadne, maar 4Hoog mikt niet op een hercreatie. Auteur Pepijn Lievens plukte uit het verhaal wat hem kon dienen en belandde bij het oeroude motief van de ‘queeste’. Nauwelijks een origineel uitgangspunt, maar wat hij daar samen met Van der Aa en hiphopproducer Steve Pittoors mee doet is des te straffer.
De eigentijdse helden zijn geen geliefden maar broer en zus in een nieuw samengesteld gezin. Wanneer ze hun ouders vermoord terugvinden, gaan ze op zoek naar de moordenaar. Wat volgt is een X-files-achtige versie van een traditionele queeste, waarin de helden zoals steeds beproefd maar ook geholpen worden door verschillende fantasierijke figuren. De grootste test volgt echter wanneer ze hun doel nagenoeg bereikt hebben, want: heeft de moordenaar wel het antwoord op hun vragen? En hoe straf je een moordenaar zonder er zelf een te worden?
Verfrissend is de manier waarop de tocht gestalte krijgt. Theseus en Ariadne bewegen zich in spacy outfits door een kille, futuristische wereld. De openingsscène, waarin de kinderen beschrijven hoe ze hun dode ouders vinden (‘Wwwwwormen. Mmmmaden’) zet meteen de grimmige toon. Gelukkig bevat het sprankelende spel tussen Sus Slaets en Maya Albers ook de nodige ironisch-kritische afstand, zodat de gruwel op tijd met een knipoog gerelativeerd wordt.
Van achter zijn dj-booth sampelt Pittoors de Finse componist Sibelius en hij voorziet de queeste zo van een passend epische soundtrack. Maar hij doet meer: hoog op z’n aluminium staketsel zorgt de almachtige muziekgod door een bijzonder clevere manier van stemvervorming voor de metamorfose van de acteurs in elk denkbaar personage. Via onze oren laat Pittoors zo een hele fantasiewereld voor onze ogen verschijnen. Drie mensen met minimale middelen maar maximale creativiteit zorgen zo voor maximaal resultaat.
Wanneer van der Aa zijn personages tenslotte liefdevol en zonder geheven vingertje tot het besef brengt dat hun queeste belangrijker is dan hun wraakzuchtige doel, is deze Tocht (naar volwassenwording) op prachtige wijze volbracht.
Evelyne Coussens