Pluizig geluk

De onderwereld is een gegadigde plek voor theatermakers, dezer dagen. Een poosje geleden vertoefden we er om de foute vrouwen van Hanneke Paauwe te ontmoeten in Falsch! . Onlangs troffen we er een stel moedige kinderen aan die als Theseus en Ariadne werk maken van de zoektocht naar de moordenaar van hun ouders. Hun bewijsmateriaal en spoor: een vinger.

Swingend hoog

Auteur Pepijn Lievens creëerde de aanzet van dit verhaal. De tekst werd vervolmaakt op de scène door acteurs Maya Albert en Sus Slaets en regisseur Frans Van der Aa.

Van der Aa is geen onbekende binnen dit gezelschap. Hij maakt al een hele tijd deel uit van de artistieke kern maar staat sinds begin dit jaar aan het hoofd van het gezelschap. Caroline Lanoye, die samen met Raf Walschaerts het gezelschap oprichtte, gaf toen haar artistiek leiderschap aan Van der Aa door. Deze hoopt meteen zijn eigen stempel op de huistaal te zetten door, zo klinkt het in de perstekst, “kunstenaars aan te trekken en ze hun eigen artistieke koers te laten varen.” Tot voor kort werden de meeste 4hoog creaties aangeleverd door de leden van het artistieke team dat bestond uit Lanoye, Walschaerts en Van der Aa zelf. Nu gooit Van der Aa de deuren wijd open voor ander en nieuw talent zonder het talent uit eigen huis helemaal te verloochenen.

De eerste voorstelling onder zijn vleugels bevestigt dit. De typische 4hoog ingrediënten, zoals muzikaliteit, verbeelding en een gezonde portie humor en scherpzinnigheid, blijven behouden. Oorspronkelijk richtte het huis zich exclusief op de jongste theatertoeschouwers. In de loop der jaren is die ingesteldheid versoepeld en streeft men naar een aanbod waarin zoveel mogelijk kinderen aan hun theatertrekken komen.

Repertoire revisited

Het was al van Het midden van nergens (2000 - 2001), een Oedipusbewerking van regisseur en auteur Wim De Wulf, geleden dat het gezelschap zich nog aan de bewerking van een mythologisch verhaal waagde. 4hoog liet zich de afgelopen jaren vooral opmerken door tekstcreaties waarin een humoristische maar desondanks vlijmscherpe blik op de werkelijkheid primeerde. De verbeelding en de muzikaliteit bleken buffers om bepaalde problematieken in een kinderleven aan te kaarten zonder al te moraliserend uit de hoek te komen. Vooral voorstellingen van Walschaerts' regiehand, zoals Specht (2002 - 2003) over vriendschap of Bol de wereld (2005 - 2006) over kinderen van gescheiden ouders, slaagden er voortreffelijk in om dit evenwicht te vinden. Maar ook de (piep)jonge generatie die onder het dak van 4hoog de eerste jeugdtheaterkansen kreeg, zoals Philippe en Michel Verkinderen met Stip (2008 - 2009), streefde naar dit inhoudelijke evenwicht.

Met Tocht staat er opnieuw een klassiek verhaal op de speellijst. Het geijkte toverkunstje wordt ook hier bovengehaald: injecteer het verhaal in de leefwereld van hedendaagse pagadders. Onder leefwereld mag u begrijpen: een moorddadige maatschappij waarin de verbeelding de enige redding is. Theseus en Ariadne zijn een stel kinderen. Zij werden broer en zus nadat hun mama en papa met elkaar trouwden. Alles is koek en ei tot er op een bepaald moment wel erg veel lawaai uit de woonkamer komt. Wanneer de kinderen op onderzoek trekken, blijken hun ouders herleid tot verkrampte, lijkwitte lichamen met een gaatje in het voorhoofd ... Daar wordt allerminst huilerig over gedaan. De twee vinden een vinger en gaan meteen op zoek naar de eigenaar en dus de moordenaar. Dat ze nog niet direct weten wat ze dan met de moordenaar zullen doen (hem vermoorden misschien?) is een zorg voor later. De onderneming blijkt lastiger dan verwacht. Maar gelukkig komt er hulp van de haas. De enige sprekende haas ter wereld voelt zich een beetje eenzaam en vindt in Theseus en Ariadne twee kameraden. Samen reizen ze de wereld rond, de neus van haas achterna op zoek naar de moordenaar ...

Voorspelbare spanning

Maya Albert en Sys Slaets kwijten zich met verve van hun taak om het verhaal overtuigend, integer en met ietwat duistere humor op de scène te zetten. Soms zitten er te voorspelbare wendingen in het verhaal. Dit is deels een gevolg van het trachten te verhelderen en actualiseren van een rijke mythe.

In hun spel worden ze geruggensteund door het karaktervolle en aarddonkere decor van Karel Vanhooren en de muziek van Steve Pittoors. Met muziek van de Finse componist Jean Sibelius, voor wie de Noorse mythologie een grote inspiratiebron was, zweept Pittoors de sfeer danig op en voegt soms een komische en verluchtende toets aan het geheel toe. Hij lijkt de componist van het hele verhaal te zijn waarin de twee kinderen ronddolen. Dit muzikale universum kan zelfs als metafoor gezien worden voor de duistere rouwperiode waardoor een mens moet wanneer hij een dierbare verloren heeft. Dat die tocht uiteindelijk uitmondt in betere en liefdevollere tijden, is de hoopvolle moraal van dit Tocht verhaal.

Els Van Steenberghe (Knack)