4hoog | Review

Op de Gentse feesten is er weer heel veel te doen, ook qua theater , straattheater, figurentheater. Je zult keuzes moeten maken. Er is in ieder geval één bijzondere kindertheatervoorstelling, n.l. ‘Specht’ door 4Hoog. Een aandoenlijke productie voor jong en oud.

Drie muzikanten komen het podium op. Een wil trompet spelen, maar er komt niets uit. Hij wil ook een vraag stellen, maar als publiek weten we niet welke. Wel horen we herhaaldelijk het antwoord: neen. De nieuwsgierigheid is gewekt, en zo weet 4Hoog in de tekst, maar ook in de visuele beelden en door de live-muziek constant te boeien. Het is het verhaal over een specht die in een boom een plekje zoekt om te overwinteren. De drie acteurs (Katrien De Muynck, Han Coucke en Helder De Ploige) spelen in een regie van Raf Walschaerts (van Kommil Foo) de vogels, de bomen, en maken ook nog sfeervolle muziek. Kisten worden gestapeld, het personage dat eerst viool speelde, klimt er boven op, doet een heel lange jas aan, wordt zo een berk. Een suggestief spel prikkelt de fantasie van de jonge toeschouwer . De spelers beelden met hun lichaam verschillende bomen uit, ze kakelen er vrolijk op los als de vogels vergaderen, ze zetten leuke typetjes neer. Met kleine middelen bereiken ze grootse effecten, zonder dat het er dik op ligt. Het jonge publiek herkent de situaties, en dat maakt het nog leuker. De specht krijgt zijn plekje, en dan wil hij voor de berk iets terug doen, hij wil contact leggen tussen deze berk en een andere berk verderop. Hij wil lotgenoten verbinden. En dat eindigt heel ontroerend.
‘Specht’ is een verhaal van Mark Jeanty, en gaat over vreemd zijn, over vooroordelen, vriendschap, dood en verdriet. Grote thema’s voor jonge kinderen, maar ze worden hier speels en teder gebracht. Subtiel en zonder opdringerigheid zit de asielproblematiek erin verweven. De andere vogels in de boom moeten beslissen of specht mag komen. Hij komt ergens anders vandaan, maar ja, “zijn we niet allemaal ergens anders vandaan gekomen?”
Levensthema’s zijn in deze productie mooi gedoseerd. Emoties komen naar voren, maar ze worden niet buitensporig uitvergroot. Er straalt een melancholie uit het heldere spel, de muziek, het verhaal, een melancholie die jong en oud treft.