Gedaan met zoete broodjes

Een productie voor negenjarigen over de multiculturele samenleving, vroeg Moussem vzw aan 4Hoog. Het Gentse gezelschap bakte Atlas, maar bakt het nogal wit.

“Bij mij is 't simpel”, begint acteur Frank Hofmans: “ik ben bakker.” Hij staat in wolken van deeg en vormt een ontwapenend beeld tegenover zijn vriend Herman (Olivier De Smet), die in stijve witte snit één lange tirade afsteekt tegen spinnen. “Geen giftige spinnen in België, zegt u? Dat gespuis stopt niet aan de grenzen, hé! Dat komt speciaal van Afrika om u hier uit te zuigen!” Van arachnofobie naar xenofobie is maar één stap.

Bakker Marcel daarentegen smelt als een bonbon voor de mooie Marokkaanse (Majida Marwane) die op een dag zijn winkel binnenstapt. Dat zij geen naam krijgt, zegt veel. Ze danst en zingt ook meer dan ze praat, en daar maakt Marcel zo zijn eigen vertaling van. “Haar man liet haar zitten in een huisje aan de zee.” Van multiculturalisme naar exotisme is ook maar één stap.

Atlas rijst van een vlot (blank) typetjesspel en een mooi gebruikt scènebeeld tot een allesbehalve melig koekje kunst. Op het eind geeft het gedwongen afscheid van ‘de vrouw uit het land van de suiker‘ zelfs een onverwacht bitter toekomstbeeld voor deze samenleving. Maar moralistische zoetigheid vermijden is één ding, voorbij de vlakke clichés geraken nog iets anders.

Waar 4Hoog ‘het vreemde‘ in Nachtkastje en Specht wél een gelaagd verhaal gaf, lijken regisseur Stefan Perceval en zijn ploeg hier niet uit hun eigen discussies geraakt te zijn.

Wouter Hillaert, De Morgen